Ik was acht jaar. Als ik zonder toezicht van mijn ouders buiten speelde, was duidelijk tot waar mijn wereld reikte. Ten westen liep de grens tot het iets schuinstaande betonnen paaltje op de stoep tussen de twee gemeentetuinen met rozenbottelstruiken. Aan de noordkant waren het de rijtjeshuizen die degene aan onze kant spiegelden en ook oostelijk vormden huizen een natuurlijke afbakening. Nog altijd droom ik over de keren dat ik stiekem deze grenzen overschreed, met opgewonden vlinders in mijn buik rennend naar de flats twee pleinen verderop. Of zelfs verder, tot waar ik het bos van Rhijnauwen kon zien. Die nieuwsgierig- heid naar het onbekende heb ik altijd gehad.

Ik weet zeker dat mijn ouders mijn tomeloze hang naar avontuur waardeerden, maar besef nu dat ik ze lange tijd niet vol
vertrouwen achterliet. Interrail – met de trein door heel Europa – zat er voor mij dus ook niet in, Tienertoer wel. Mijn eerste reizen zonder mijn ouders waren een feit! Met mijn vriendin Marloes ging ik naar Maastricht, Domburg, Scheveningen en Texel. Zestien jaar. Met z’n tweetjes. Slapen in jeugdherbergen. Vrijheid! Stoer! Onvergetelijk!

Iets later, ik was achttien, begon ik aan een aantal memorabele, niet per se voor herhaling vatbare reizen met mijn beste vriendin Miriam. Met de bus en een fles Pisang Ambon naar een camping in Malgrat de Mar. Naar een veel te toeristische plek in Tunesië tussen Sousse en Monastir. En toen we het eindelijk begonnen te begrijpen, naar Cuba!

TUNESIË

Wat een verknipte plek was dit. Overal werden we aangeklampt door de plaatselijke mannelijke bevolking. Op het strand was een lijn gespannen tussen de zonnebedjes en de branding, een lijn waar de jongens en mannen uit de buurt niet overheen mochten omdat toeristen anders teveel lastiggevallen zouden worden. We snapten het wel, het was ook prettig even verlost te zijn van opdringerige verkopers en versierders. Tegelijkertijd, dit was hún strand! Hún land. Veel mensen waren arm. Discotheken mochten locals alleen binnen aan de hand van een westers meisje. Kijk de indringende film Paradies: Liebe, en hoewel een iets ander thema, je begrijpt wat ik bedoel. Gelukkig hebben we nog wel een goeie foto van onszelf tijdens een authentieke (heerlijk woord!) kameeltocht.

MALGRAT DE MAR

We hadden een tent geboekt op een camping. De eerste nacht wisten we dat we een week niet zouden slapen: de tent stond op hoogstens drie meter van een spoorlijn. De vele nachtelijke treinen leken dwars door onze tent te rijden. Belangrijke tip: als je wilt winnen; ga topless! Er waren bubbling danswedstrijden in de disco. De eerste prijs was een overnachting in een luxe hotel. Ik deed mee en werd tweede – ik had mijn kleding aangehouden. We mochten gratis op een banaan.

Nog veel meer reisverhalen, inspiratie en tips in mijn reisboek, bestel hem hier